zondag 10 december 2017

Urban trail Eindhoven

Vandaag had ik m'n laatste loopevenement van het jaar; de Urban Trail in Eindhoven. Samen met Margot. Het was mijn eerste Urban Trail, maar als het aan mij ligt zeker niet mijn laatste. En aangezien er voor 2018 al een aantal steden en traildata bekend is vult mijn agenda voor 2018 zich al aardig!
* datum Amsterdam op bovenstaand plaatje klopt niet, is volgens de site van de trails 18 maart. Maakt niet uit, want ik ga die dit jaar toch niet doen, aangezien de week daarvoor de cpc is). Het streven is om in 2018 op z'n minst de trails in het noorden van het land te doen én natuurlijk in mijn eigen stad, Den Haag.

De trail vandaag in Eindhoven was gaaf! Gezellig, feestelijk, koud, nat en op momenten glibberig. Dankzij een fikse sneeuwbui vanaf het eind van de ochtend was de reis terug naar huis overigens heftiger dan de hele loop, maar dat is bijzaak.

Samen met Margot ingeschreven en allebei zaten we in de eerste wave. Dat betekent om 09.30 starten, dus overnachten in Valkenswaard, gezellig. Op zondagochtend zijn we, na wat opstartproblemen (bijna in Eindhoven weer retour Valkenswaard omdat ik m'n jasvergeten was) keurig op tijd om de startbewijzen in ontvangst te nemen.
De weersvoorspellingen spraken van kou en sneeuw, voorlopig hadden we enkel nog te dealen met kou. De sneeuw liet nog even op zich wachten gelukkig.

Het parcours beloofde veel goeds, allerlei leuke gebouwen waar we zomaar doorheen mochten lopen.

Aan het begin neem je je voor om vooral véél foto's te maken. Achteraf blijkt dat door koude vingers, geen zin en niet aan denken het aantal fotomomenten toch niet zoveel is als je vooraf had bedacht. Maar dat mag de pret niet drukken.

Het eerste gebouw waar we doorheen gingen was het Holland Casino, hier zat een saxofonist passend kabaal te maken. Omdat wij de eerste wave waren moest hij nog wel een beetje wennen aan de gekkigheid.

Na het casino liepen we via verschillende winkels, zoals een supermarkt, de perrysport en de mediamarkt via een kunstgalerie (Temorary Art Centre)
naar het PSV stadion. In het stadion via de tribunes een stukje langs het veld, waar we even de fietsen van de EHBO'ers kaapten voor een fotomomentje.
En daarna via de nodige trappen weer naar buiten richting het volgende 'object'. Ondertussen was het niet enkel koud maar ook nat buiten. De beloofde sneeuw was gearriveerd.

Rennen als het koud en nat is gaat goed, maar de moed om met koude vingers nog foto's te maken ontbrak wel een beetje. Dus hebben we na het PSV stadion de loop voor een groot deel keuvelend en glibberend doorgebracht zonder te denken aan fotomomenten. Pas bij de stadsbrouwerij was het weer raak. Om nog iets te kunnen zien moest ik m'n bril afzetten. Glazen waren nat en beslagen. Maar het bodempje bier smaakte er niet minder om (bitter in de mond maakt het hart gezond).

 Tussen de ketels van de bierbrouwerij worden we mooi paars uitgelicht.

Uiteindelijk, na anderhalf uur en na volgens onze registratie ruim meer dan 10 kilometer konden we onze welverdiende medaille in ontvangst nemen.


En Relive heeft er natuurlijk weer een mooi filmpje van gemaakt voor me.


zondag 19 november 2017

Zevenheuvelennacht

Zaterdagavond had ik mijn op één na laatste run van dit jaar. De laatste loop is de urban trail in Eindhoven, in totaal heb ik dan dit jaar zeven georganiseerde lopen gedaan. De Zevenheuvelenloop in Nijmegen is mijn eerste loop samen met Margot, mijn eerste avondloop evenement én mijn eerste ervaring met het begrip AirBenB. Een zaterdag vol met 'eerste keren'. De aankomst in Nijmegen is nat en druilerig, maar de vlaggen voor het evenement en de eerste blik op de dixies en tenten bij het verlaten van het station maken veel goed. Ik heb er zin in.

Na een korte wandeling (wat is google-maps toch een zegen, ik ben niet één keer verdwaald!) kom ik aan op mijn AirBenB locatie. Wat een warm welkom en wat een leuke kamer heb ik geboekt.

Hier kan ik even rustig rommelen, mijn spullen klaar leggen en genieten van het idee dat ik vanavond niet nat en koud in de trein terug naar Den Haag hoef.

Ergens tegen half vijf arriveert Margot en gaan we een klein hapje eten zodat er voldoende brandstof is voor zeven kilometer hardlopen. We vinden een gezellig tentje met exact de juiste etenswaar op de kaart; pasta en vis.

De druilige regen heeft plaats gemaakt voor pijpenstelen, ik kijk er ietwat vertwijfeld naar. Afhaken is geen optie, maar erg aantrekkelijk vind ik dit niet. Na het eten gaan we terug naar mijn kamer om ons om te kleden voor de avond. Margot, de ervaringsdeskundig, beperkt zich tot een longsleeve met daar overheen een thema shirt van de loop (eat sleep hills repeat). Ik, de rookie van ons twee, zoek mijn heil in een longsleeve, een dun jack en daar overheen nog een regenjasje. Ik voel me lichtelijk overdressed, maar heb niet het lef van Margot en ik weet dat ik het om mijn middel binden van overbodig gebleken kledingstukken niet zo'n probleem vind.

Omdat ik na een kop thee duidelijk wat onrustig word gaan we redelijk bijtijds op pad. Erg bijtijds blijkt achteraf, we staan nog best een tijd te kleumen en heen en weer te springen in het startvak. Maar dan mogen we, tien minuten nadat het officiële startschot is gegeven, toch eindelijk op pad. Al binnen een kilometer spreken Margot en ik af dat we elk onze eigen loop gaan doen, Margot is goed in vorm en haar benen hebben er echt zin in. Het zou jammer zijn als ze de kans op een nieuw persoonlijk record op deze loop zou laten liggen. Voor mij is elke tijd een persoonlijk record en ik weet dat ik tijdens dit soort evenementen altijd even moeite heb met de drukte. En het is druk, maar het is ook leuk, erg leuk. Het lopen in het donker geeft een speciale sfeer die op sommige punten van het parcours nog extra wordt benadrukt met mysterieuze muziek en mooie lichtkunst. (meer over de lichtjeskunst). De foto hieronder doet geen recht aan hoe het was, maar het geeft wel een idee.

Die heuvels waar ik als een berg tegenop zag zijn me alleszins meegevallen, de laatste drie kilometer ren ik nog even lekker voluit. Uiteindelijk kom ik binnen 45 minuten, wat ook stiekem mijn streven was, nog fit en blij over de finish. Eenmaal de finishlijn gepasseerd ben je er nog niet, nog even in de rij voor de medaille...


En daarna natuurlijk langs de expo voor een fotomomentje.


Het was leuk. Het was koud, het was nat, het was druk, maar het was geen moment chagrijnig. Het was gewoon leuk!

woensdag 1 november 2017

Winterzon

Twee jaar geleden deed ik het voor het eerst, vorig jaar miste ik het dus dit jaar doe ik het opnieuw. Vandaag bestelde ik een dosis winterzon, ik ga weer naar mijn favoriete eiland, met zijn zwarte strand en de lekkerste bananen die je ooit hebt geproefd.
Als het allemaal loopt zoals ik in mijn hoofd heb dan hoef ik dit keer niet meer te prakkiseren hoe ik mijn dampspullen op een goede manier op La Palma krijg. En natuurlijk gaan dit jaar de hardloopschoenen mee! Naast het hardlopen dit keer ook mountainbiken, heel veel mountainbiken😊


zaterdag 14 oktober 2017

We doen ons zussending

Zus belde, het werd weer eens de hoogste tijd voor een rondje Den Haag en even flink bijbabbelen. Dus haalde ik haar op van het station


en daarna deden we op ons gemak een rondje stad, met lunchen bij Millers.

Geen idee waarom, maar bij Millers is het altijd even selfie time. Meestal gaat ook de lunch op de foto maar omdat die zo ontzettend standaard was (salade met zalm voor mij, sandwich oude Beemster voor zus) en omdat we zo lekker aan het babbelen en om ons heen aan het kijken waren is dat straal vergeten.

Na enige omzwerving, die loopt van Primark, via dit keer voor het eerst Hudsons Bay, en Sostrene komen we uiteindelijk altijd terecht op het Noordeinde, waar een aantal van onze favoriete winkeltjes zitten. Bij Purdy spotte ik weer eens een Ikea krukje, mooi zwart geschilderd en zoals gewoonlijk druk bezig om de wereld te veroveren.
Na een pitstop bij Het Gouden Hooft dalen we voorzichtig af richting CS waar zus weer in de, meestal al gereedstaande, trein stapt.

Het was weer een feestje, tot de volgende keer zus, ik ga m'n tram opzoeken 😇

vrijdag 13 oktober 2017

Ik heb een haiku in mijn boekenkast

Mijn directeur gaat eind deze maand weg, ik sta wat ambivalent tegenover dit vertrek. Aan de ene kant stoorde ik me vreselijk aan zijn manier van managen, maar aan de andere kant heb ik in de loop der jaren ook zo nu en dan een glimp gezien van iemand die aardig, origineel en zelfs bij vlagen creatief is. En daarbij, je weet wat je hebt en je weet nooit wat je krijgt natuurlijk!

Zoals te doen gebruikelijk moet er weer een A4 geproduceerd worden met en/of over het een of ander, liefst natuurlijk ietwat intellectueel en niet al te plat. Onlangs gaf de directeur een mini-masterclass waarin hij aan de hand van enkele boekwerken een uitleg gaf over de verschillende drijfveren die hij onderscheidt voor het hebben van een loopbaan als (rijks)ambtenaar. Zie hier weer een glimp van de creativiteit in het denken van de beste man. Deze mini-masterclass bracht enkele collega's ertoe om ons allen uit te nodigen tot het opstellen van het gevreesd A4, met dit maal een "must read" suggestie.

Nou ben ik doorgaans niet te verlegen om vrienden en soms zelfs kennissen boeken op te dringen, maar richting mijn directeur vind ik dat toch iets te ver gaan. Vanuit het gezegde "Toon mij uw boekenkast en ik vertel wie u bent" ben ik hier huiverig voor.

Ik besluit daarom voor iets anders te gaan; de haiku in mijn boekenkast.

Publieke werken,
Woorden als het morgenrood.
Het zijn en het niet.


zondag 10 september 2017

Parkbankjes met natte voeten

Vanmorgen moest mijn rondje hardlopen wel door het Zuiderpark gaan. De berichten waren dat na de hoosbuien van afgelopen dagen het park in een zwemparadijs voor watervogels was veranderd en dat wilde ik met eigen ogen zien.

Gelukkig was de looproute grotendeels goed begaanbaar, maar op alle andere delen van het park is het slootjespringen en pootjebaden.
Het water heeft hier volgens mij een hoop zonden weggewassen en het vaste clubje, toch vaak ietwat angstaanjagende, bankzitters dwaalt ontheemd door het park.

zondag 3 september 2017

Voorpret vredesloop

Na de Royalrun van eind augustus is het deze maand tijd voor de voorpret naar een thuiswedstrijd. De Vredesloop in Den Haag op zondag 24 september. Een leuk parcours van 5 kilometer, maar volgens zeggen wel een erg drukbezochte loop. Ik ben benieuwd of de voorspelde mensenmassa me mee of tegen gaat vallen.

vrijdag 1 september 2017

Hardlopen met een koninklijk tintje

Zondag 26 augustus was mijn tweede hardloopevenement. En na de Royal Ten van mei dit jaar was het nu de beurt aan de Royal Run. Een hardlooproute van 7 Kilometer door de bossen rondom paleis Soestdijk.
Hardlopen is leuk en de evenementen maken het nog leuker, het geeft me een reden om op plekken te komen waar ik anders niet zo snel heen zou gaan. De tuin rondom het paleis is mooi en daagt je uit om alles door een roze bril te bekijken
Of om even helemaal van de wereld te zijn
En dat alles onder de goedkeurende blik van het nodige blauwe bloed
Maar goed, daar kwam ik dus niet voor. Er moest gelopen worden. Op het heetst van de dag op de warmste dag van de week is het vooruitzicht om in de schaduwrijke bossen te mogen lopen zeker geen straf.
Uiteindelijk bleek dat de voorpret, het ronddwalen op het terrein en de gezellige contacten voor de loop leuker waren dan de loop zelf. Voor mij was het vooral de eerste ronde veel te druk op het parcours en hoewel het de charme is van niet veel gebruikte bospaden zijn losliggende stenen en omhoogkomende boomwortels niet echt bevorderlijk voor een ontspannen loopje. Maar goed, kniesoor die daar op let, gewoon even doorbijten maar. En na ruim 47 minuten was ik 7 kilometer verder
en kon ik een medaille in ontvangst nemen, een leuk aandenken aan toch wel een bijzonder loopevenement.

donderdag 24 augustus 2017

Jeugdsentiment

Afgelopen week had ik tijdens een van mijn lunchwandelingetjes een 'throwback memory' en belandde ik zo'n 40 jaar terug in de tijd. Deze bloemen waren de oorzaak
En eigenlijk niet eens de bloemen zelf, die zeiden me niet zo veel. Waar ik op aansloeg en waar ik een heel specifieke geur van in herinnering kreeg waren de zaaddoosjes van deze bloemen.
Deze groen gestreept peultjes dus.

Ineens kwam de herinnering naar boven dat ik als kind uren aan deze bloemenstruik kon staan.Want als je de juiste peul op de juiste manier een kneepje geeft dan gebeurt er dit...
Ik was als kind gefascineerd door de manier waarop het peultje min of meer ontploft en in elkaar krult. En zo werd ik aan het eind van mijn lunchwandeling zo maar weer even kind.