zaterdag 14 oktober 2017

We doen ons zussending

Zus belde, het werd weer eens de hoogste tijd voor een rondje Den Haag en even flink bijbabbelen. Dus haalde ik haar op van het station

video

en daarna deden we op ons gemak een rondje stad, met lunchen bij Millers.

Geen idee waarom, maar bij Millers is het altijd even selfie time. Meestal gaat ook de lunch op de foto maar omdat die zo ontzettend standaard was (salade met zalm voor mij, sandwich oude Beemster voor zus) en omdat we zo lekker aan het babbelen en om ons heen aan het kijken waren is dat straal vergeten.

Na enige omzwerving, die loopt van Primark, via dit keer voor het eerst Hudsons Bay, en Sostrene komen we uiteindelijk altijd terecht op het Noordeinde, waar een aantal van onze favoriete winkeltjes zitten. Bij Purdy spotte ik weer eens een Ikea krukje, mooi zwart geschilderd en zoals gewoonlijk druk bezig om de wereld te veroveren.
Na een pitstop bij Het Gouden Hooft dalen we voorzichtig af richting CS waar zus weer in de, meestal al gereedstaande, trein stapt.

Het was weer een feestje, tot de volgende keer zus, ik ga m'n tram opzoeken 😇

vrijdag 13 oktober 2017

Ik heb een haiku in mijn boekenkast

Mijn directeur gaat eind deze maand weg, ik sta wat ambivalent tegenover dit vertrek. Aan de ene kant stoorde ik me vreselijk aan zijn manier van managen, maar aan de andere kant heb ik in de loop der jaren ook zo nu en dan een glimp gezien van iemand die aardig, origineel en zelfs bij vlagen creatief is. En daarbij, je weet wat je hebt en je weet nooit wat je krijgt natuurlijk!

Zoals te doen gebruikelijk moet er weer een A4 geproduceerd worden met en/of over het een of ander, liefst natuurlijk ietwat intellectueel en niet al te plat. Onlangs gaf de directeur een mini-masterclass waarin hij aan de hand van enkele boekwerken een uitleg gaf over de verschillende drijfveren die hij onderscheidt voor het hebben van een loopbaan als (rijks)ambtenaar. Zie hier weer een glimp van de creativiteit in het denken van de beste man. Deze mini-masterclass bracht enkele collega's ertoe om ons allen uit te nodigen tot het opstellen van het gevreesd A4, met dit maal een "must read" suggestie.

Nou ben ik doorgaans niet te verlegen om vrienden en soms zelfs kennissen boeken op te dringen, maar richting mijn directeur vind ik dat toch iets te ver gaan. Vanuit het gezegde "Toon mij uw boekenkast en ik vertel wie u bent" ben ik hier huiverig voor.

Ik besluit daarom voor iets anders te gaan; de haiku in mijn boekenkast.

Publieke werken,
Woorden als het morgenrood.
Het zijn en het niet.


zondag 10 september 2017

Parkbankjes met natte voeten

Vanmorgen moest mijn rondje hardlopen wel door het Zuiderpark gaan. De berichten waren dat na de hoosbuien van afgelopen dagen het park in een zwemparadijs voor watervogels was veranderd en dat wilde ik met eigen ogen zien.

Gelukkig was de looproute grotendeels goed begaanbaar, maar op alle andere delen van het park is het slootjespringen en pootjebaden.
Het water heeft hier volgens mij een hoop zonden weggewassen en het vaste clubje, toch vaak ietwat angstaanjagende, bankzitters dwaalt ontheemd door het park.

zondag 3 september 2017

Voorpret vredesloop

Na de Royalrun van eind augustus is het deze maand tijd voor de voorpret naar een thuiswedstrijd. De Vredesloop in Den Haag op zondag 24 september. Een leuk parcours van 5 kilometer, maar volgens zeggen wel een erg drukbezochte loop. Ik ben benieuwd of de voorspelde mensenmassa me mee of tegen gaat vallen.

vrijdag 1 september 2017

Hardlopen met een koninklijk tintje

Zondag 26 augustus was mijn tweede hardloopevenement. En na de Royal Ten van mei dit jaar was het nu de beurt aan de Royal Run. Een hardlooproute van 7 Kilometer door de bossen rondom paleis Soestdijk.
Hardlopen is leuk en de evenementen maken het nog leuker, het geeft me een reden om op plekken te komen waar ik anders niet zo snel heen zou gaan. De tuin rondom het paleis is mooi en daagt je uit om alles door een roze bril te bekijken
Of om even helemaal van de wereld te zijn
En dat alles onder de goedkeurende blik van het nodige blauwe bloed
Maar goed, daar kwam ik dus niet voor. Er moest gelopen worden. Op het heetst van de dag op de warmste dag van de week is het vooruitzicht om in de schaduwrijke bossen te mogen lopen zeker geen straf.
Uiteindelijk bleek dat de voorpret, het ronddwalen op het terrein en de gezellige contacten voor de loop leuker waren dan de loop zelf. Voor mij was het vooral de eerste ronde veel te druk op het parcours en hoewel het de charme is van niet veel gebruikte bospaden zijn losliggende stenen en omhoogkomende boomwortels niet echt bevorderlijk voor een ontspannen loopje. Maar goed, kniesoor die daar op let, gewoon even doorbijten maar. En na ruim 47 minuten was ik 7 kilometer verder
en kon ik een medaille in ontvangst nemen, een leuk aandenken aan toch wel een bijzonder loopevenement.

donderdag 24 augustus 2017

Jeugdsentiment

Afgelopen week had ik tijdens een van mijn lunchwandelingetjes een 'throwback memory' en belandde ik zo'n 40 jaar terug in de tijd. Deze bloemen waren de oorzaak
En eigenlijk niet eens de bloemen zelf, die zeiden me niet zo veel. Waar ik op aansloeg en waar ik een heel specifieke geur van in herinnering kreeg waren de zaaddoosjes van deze bloemen.
Deze groen gestreept peultjes dus.

Ineens kwam de herinnering naar boven dat ik als kind uren aan deze bloemenstruik kon staan.Want als je de juiste peul op de juiste manier een kneepje geeft dan gebeurt er dit...
Ik was als kind gefascineerd door de manier waarop het peultje min of meer ontploft en in elkaar krult. En zo werd ik aan het eind van mijn lunchwandeling zo maar weer even kind.

zondag 20 augustus 2017

Gegijzeld door mijn stappenteller


Gegijzeld maar niet beknot...

Zodra ik ontdekte dat ik hardlopen heel erg leuk dreigde te gaan vinden kocht ik een sporthorloge. Zo kon ik m'n route bijhouden, tempo en hartslag monitoren en nog veel meer dingen te weten komen over mijn conditie en prestaties. Het sporthorloge, laten we 'm Garmin noemen, heeft ook een stappenteller. En die stappenteller heeft me een soort van gegijzeld... Niet alleen wil ik dagelijks minimaal mijn 10.000 stappen halen, ook wil ik het door Garmin voorgestelde stappendoel halen. Op termijn is heb blijven voldoen aan de eisen van Garmin onmogelijk, aangezien het doel (naar boven, dat moge helder zijn) wordt bijgesteld zo lang je het doel haalt.

Ik strijd graag tegen mezelf, en Garmin heeft dat feilloos door. Wat hij blijkbaar ook door heeft is dat ik het niet zo'n probleem vind om zo nu en dan van mezelf te verliezen. Want hé; of ik mezelf versla of niet, winnen doe ik toch wel. En daarom zijn er "de uitdagingen". In deze uitdagingen zie ik hoeveel stappen andere slaafjes van Garmin wekelijks zetten. En ik zie de volgende uitdaging lonken als ik de huidige uitdaging tot een goed einde breng. En ik heb binnen deze uitdaging dus ook een ranking, ik sta op plaats twee! De persoon op plaats drie nadert met rasse schreden...

En sinds ik dat door heb ben ik gegijzeld....Dat er iemand mijlenver voor me op de eerste plaats staat doet me niets, maar dat de een of andere overlaat de neiging heeft me in te halen...no way dat ik dat laat gebeuren! Leuk scenario voor een  psychologisch thriller; hoe iedereen, gegijzeld door een stappenteller, maar blijft lopen en lopen om te voorkomen dat er ingehaald wordt.

Maar goed, realiteit is dus dat ik, op de dagen dat er niet wordt gelunchwandeld of hardgelopen, op allerlei andere manieren aan de wandel ben. Alles om ten minste mijn tweede plaats op de ranking te behouden. Geheel afhankelijk van hoeveel stappen ik volgens Garmin nog moet maken is het een blokje om door de wijk of een complete wandeling van een paar kilometer, waarbij ik vaak gelijk er op let of het te bewandelen pad de potientie heeft om er een hardlooproute van te maken. Tsja, gedreven door mijn stappenteller wandel ik heel wat af en zie ik relatief dicht bij huis de leukste dingen! Want dat brengt al dit gewandel me ook, ik ontdek hoe leuk het eigenlijk is in mijn directe woonomgeving. Al wandelend prakkizeer en filosofeer ik me natuurlijk ook een versuffing. En zo kwam ik ook tot de conclusie dat deze gijzeling me niet beknot maar juist verruimd.

Zo kwam ik al wandelend een wandelpad tegen wat eigenlijk niet meer bestaat als wandelpad in de strikte zin van het woord. Ik neem me voor binnenkort te ontdekken of dit pad echt nergens heen gaat. Ik hoop het van harte, ik ben dol op alles wat nergens toe leidt.

zaterdag 19 augustus 2017

Stadsbankjes

Stadsbankjes, het sociale glijmiddel van de stad.
Tegen iemand die op een bankje zit zeg ik, mits het niet onder de categorie "hangjeugd" valt, makkelijker gedag dan tegen een willekeurige voorbijganger. Bankjes lijken barrières te breken tussen onbekenden in de openbare ruimte. Mensen op bankjes zeggen me dat de maatschappij zo slecht nog niet is.

En toch heb ik mijn bankjes het liefst leeg. Zo zijn ze makkelijker te fotograferen en, belangrijker, zo kan ik mijn fascinatie voor stadsbankjesteksten voeden. Ik kan hele verhalen bedenken bij het hoe, waarom, en wanneer van de teksten die mensen gekrast, gebrand of gespoten hebben in of op een stadsbankje.

Wat deed Laura hier in juli 2015, of staat er 2016?. En was het Laura wel, of was het iemand die het belangrijk vond om haar naam in dit bankje te krassen. En zo krijgt Laura in mijn hoofd een eigen leven, tot ik op het volgende stadsbankjesfragment stuit. Helaas voor haar heeft Laura niet lang in mijn hoofd bestaan, ze maakte deel uit van het eerste bankje dat ik op mijn wandeling tegenkwam.

woensdag 16 augustus 2017

Lunchwandeling

Nadeel van werken in een kantoor dat midden in de binnenstad staat is dat een wandelingetje tijdens de lunch regelmatig uitmondt in een shopexpeditie. Te vaak kom ik als een pakezeltje terug van mijn lunchwandeling, blij als een kind met aankopen die ik helemaal niet nodig heb. Een paar weken geleden besloot ik dat het de hoogste tijd was paal en perk aan het lunchshoppen en dus moest ik mijn wandelroute verleggen richting malieveld en Haagsche bos.


Een stukje natuur midden in de stad, hartstikke leuk natuurlijk maar het heeft één levensgroot nadeel, de populatie lunchwandelend kantoorpersoneel is hier wel érg groot! Vooral bij het rondje malieveld denk ik me in dat ik begin te snappen hoe een gevangene die gelucht wordt zich moet voelen. Bijna in ganzenpas loopt men dit vierkantje heel braaf achter elkaar aan, enigszins verstoord kijkend als er iemand passeert vanwege een net wat snellere pasfrequentie. Ik wil mijn lunchwandelingetje er niet voor opgeven, maar ik voel me hier op een niet fijne manier onderdeel van een kudde. Rest me niets anders dan te duimen dat de populatie uitdunt tegen de tijd dat het herfst en winter wordt.

zondag 23 juli 2017

Sporten met bril

Sinds mijn vierde levensjaar heb ik een bril op mijn neus. Waar een bril gewoonlijk keurig hoort te blijven zitten op de neusbrug hebben mijn brillen altijd de neiging gehad om heel rap naar het puntje van mijn neus te wandelen en zich daar te nestelen totdat ik in een gewoontehandeling het ding weer terug duw richting neusbrug, waarna de bril weer onverstoorbaar aan de wandel gaat. Dat terugduwen is in de loop der jaren een gewoontehandeling geworden.

Dit ritueel van afzakken en terugduwen vindt ook plaats tijdens het sporten en ik heb er eerlijk gezegd nooit erg in gehad. Totdat ik ging hardlopen...op de hardloopband zette ik al vrij snel mijn bril af omdat het gewandel van het ding me danig irriteerde. Tijdens het lopen in de buitenlucht bleek afzetten echter geen optie want, buiten het feit dat ik dan niet meer op m'n sporthorloge kan kijken om te zien wat m'n loopscores zijn, dan ben ik stekeblind en een gevaar voor de mede weggebruikers.

En dus liep ik maanden, met irritatie in mijn lijf, om de paar passen mijn bril terug te duwen die bijna nog steller weer richting de punt van mijn neus gleed alsof het verdorie een skihelling is. De zoektocht begon naar een afdoende oplossing voor dit geglij. Die zoektocht liep van een ééns maar nooit weer poging om zonder bril te lopen (dat was ronduit eng!) tot een heleboel veel te dure koordjes, touwtjes en elastiekjes in vrolijke kleuren die niet waar konden maken wat ze beloofden omdat ze niet strak genoeg waren aan te trekken of juist zo strak dat ik mijn bril daarna niet meer af kreeg en met een schaar aan de slag moest om mezelf te bevrijden.

Afgelopen zaterdag ging ik de zoveelste "hiermee blijft je bril geheid zitten" tip na en wandelde ik de Pearle binnen voor "rubberen brilhaakjes". De dame aan de balie luisterde me vriendelijk aan en overhandigde me al snel twee flexibele stokjes met een oogje. Ik bekeek het spul fronsend en vroeg me serieus af of dit zou gaan werken, maar goed baat het niet dan schaad het niet. Tot mijn grandioze verbazing waren de stokjes niet te koop, enkel te geef. Met een grote glimlach verliet ik de winkel, voor deze prijs was ik meer dan bereid de gok te nemen.

Vanmorgen voor het hardlopen de dingen om de pootjes gefrut. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik overigens wel een bril bij opzetten, gelukkig heb ik er twee. En toen op pad....en verdorie het werkt! Ik heb niet één keer mijn bril omhoog hoeven duwen. Het voelde op momenten zelfs vreemd om het niet te hoeven doen. Zie je wel dat het ook een soort van tik is geworden, dat geduw.



Het zijn vaak de kleine grote dingen waar een mens blij van wordt, en vandaag zijn dat twee gratis simpele rubberen haakjes met een oogje. Het komt dan ook vast door die haakjes dat ik vanmorgen zo lekker liep.

zondag 16 juli 2017

Zondagochtendbelevenissen

Sinds ik ben gegrepen door het hardloopvirus en sinds het standaard rondje Zuiderpark niet meer volstaat is de zondagochtend mijn loop- en ontdekmoment geworden. Anders dan de loopjes op weekdagen gaat het op zondag niet om het tempo maar om de tijd die ik aan het lopen ben. En ja, als je er dan ook nog een loop van 10 km uit kan persen op een niet al te beroerde tijd is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Vandaag ging ik verder met het ontdekken van de Rijswijkse parken en bossen...

Het is leuk om zo relatief dicht bij huis allerlei nieuwe dingen te ontdekken en op sommige momenten er zelfs geen idee van te hebben waar je nu eigenlijk bent.

En als dan midden in het bos ook nog eens de kerkklokken gaan luiden is dat gewoon hartstikke mooi.
video

En passant ook nog een ideale heuveltraining ontdekt, de spoorbrug in Rijswijk ligt precies op de route.

Vandaag ben ik een tevreden mens.

zaterdag 15 juli 2017

Waswat?

Vandaag was ik een dagje in Waspik.

Een dorp dat sinds 1997 onderdeel uitmaakt van de gemeente Waalwijk. In het verlengde van mijn vorig blog; ik geloof dat als ik in Waspik zou wonen ik tegen onbekenden toch liever zou zeggen dat ik uit Waalwijk kwam. Mooi dorp hoor, dat Waspik maar met de naam heb ik gewoon wat moeite. Het hangt in mijn associatief vermogen ergens tussen een wortel en iets schunnigs. Zal gerust aan mijn wonderlijke manier van denken liggen.

Dat ik direct teruggrijp op mijn werk komt ook een beetje door de locatie waar ik was; het binnenhof, dat verzin je toch niet op je vrije zaterdag!


vrijdag 14 juli 2017

Gebabbel

Gewoon wat gebabbel, het dient geen doel, komt nergens vandaan en gaat nergens naar toe :). Dat is het nadeel van het proberen te onderhouden van een blog; ook als je geen meeslepende grootse dingen te melden hebt moet er zo nu en dan wat gepubliceerd worden. Niet voor de lezer, die is secundair, maar vooral voor mezelf omdat anders het blog gebeuren weer te ver naar onder zakt om vervolgens vergeten te worden.

Gisteren was ik in Geldermalsen voor een gesprekje met een paar gemeentelijke en provinciale bestuurders. De gemeente is voornemens om te gaan herindelen en laat dat nu precies zijn waar ik me mee bezig hou. Geen zware dingen of grote problemen bij deze herindeling (dat is op andere plekken wel anders) dus ik kon me voorbereiden op een gezellige bijeenkomst met veel enthousiaste verhalen en torenhoge ambities voor de nieuwe gemeente. Enige minpuntje was dat mijn directeur ook mee ging, dus heen en terug minstens een uur met hem in de dienstauto. Er zijn plekken waar ik liever ben, maar goed ik heb het overleeft. En nee, het houden van een vlammende elevatorpitch is hier niet de juiste strategie, vluchten uit een auto op de A12 is vrijwel onmogelijk namelijk.

Maar goed, ik heb het overleeft, en dankzij de vakantiestilte op de weg waren we ruim een half uur te vroeg. Dus in het "centrum" maar even aan de koffie.
Met het vullen van dit blog in mijn achterhoofd toch maar even stiekem een foto gemaakt. Best lastig als je geen zin hebt om je gezelschap eventueel uit te moeten leggen wat je waarom aan het doen bent.

Na de koffie was het een kleine vijf minuten terug wandelen richting het gemeentehuis van Geldermalsen, hoera weer wat stappen toegevoegd aan mijn dagelijks streven van 10.000 stappen (soms heb ik een hekel aan mijn sporthorloge).

Zoals ik al had verwacht was het een heel leuk gesprek, met enthousiaste mensen die echt vol passie in "hun gemeente" werken. Samen met een van de aanwezige dames had ik nog een leuk momentje; ze vertelde me dat we vandaag bijna hetzelfde jurkje aan hadden gehad. Ze had er vanmorgen mee in haar handen gestaan, maar 'm toch weer teruggehangen om iets anders aan te trekken. Dank de voorzienigheid, maar persoonlijk vond ik dat ik die ochtend een betere keuze had gemaakt dan waar zij uiteindelijk op uit was gekomen.

Geldermalsen ligt in de Betuwe, wist je dat? Vanaf 2019 is Geldermalsen waarschijnlijk een dorp in de gemeente West Betuwe.