woensdag 16 augustus 2017

Lunchwandeling

Nadeel van werken in een kantoor dat midden in de binnenstad staat is dat een wandelingetje tijdens de lunch regelmatig uitmondt in een shopexpeditie. Te vaak kom ik als een pakezeltje terug van mijn lunchwandeling, blij als een kind met aankopen die ik helemaal niet nodig heb. Een paar weken geleden besloot ik dat het de hoogste tijd was paal en perk aan het lunchshoppen en dus moest ik mijn wandelroute verleggen richting malieveld en Haagsche bos.


Een stukje natuur midden in de stad, hartstikke leuk natuurlijk maar het heeft één levensgroot nadeel, de populatie lunchwandelend kantoorpersoneel is hier wel érg groot! Vooral bij het rondje malieveld denk ik me in dat ik begin te snappen hoe een gevangene die gelucht wordt zich moet voelen. Bijna in ganzenpas loopt men dit vierkantje heel braaf achter elkaar aan, enigszins verstoord kijkend als er iemand passeert vanwege een net wat snellere pasfrequentie. Ik wil mijn lunchwandelingetje er niet voor opgeven, maar ik voel me hier op een niet fijne manier onderdeel van een kudde. Rest me niets anders dan te duimen dat de populatie uitdunt tegen de tijd dat het herfst en winter wordt.

zondag 23 juli 2017

Sporten met bril

Sinds mijn vierde levensjaar heb ik een bril op mijn neus. Waar een bril gewoonlijk keurig hoort te blijven zitten op de neusbrug hebben mijn brillen altijd de neiging gehad om heel rap naar het puntje van mijn neus te wandelen en zich daar te nestelen totdat ik in een gewoontehandeling het ding weer terug duw richting neusbrug, waarna de bril weer onverstoorbaar aan de wandel gaat. Dat terugduwen is in de loop der jaren een gewoontehandeling geworden.

Dit ritueel van afzakken en terugduwen vindt ook plaats tijdens het sporten en ik heb er eerlijk gezegd nooit erg in gehad. Totdat ik ging hardlopen...op de hardloopband zette ik al vrij snel mijn bril af omdat het gewandel van het ding me danig irriteerde. Tijdens het lopen in de buitenlucht bleek afzetten echter geen optie want, buiten het feit dat ik dan niet meer op m'n sporthorloge kan kijken om te zien wat m'n loopscores zijn, dan ben ik stekeblind en een gevaar voor de mede weggebruikers.

En dus liep ik maanden, met irritatie in mijn lijf, om de paar passen mijn bril terug te duwen die bijna nog steller weer richting de punt van mijn neus gleed alsof het verdorie een skihelling is. De zoektocht begon naar een afdoende oplossing voor dit geglij. Die zoektocht liep van een ééns maar nooit weer poging om zonder bril te lopen (dat was ronduit eng!) tot een heleboel veel te dure koordjes, touwtjes en elastiekjes in vrolijke kleuren die niet waar konden maken wat ze beloofden omdat ze niet strak genoeg waren aan te trekken of juist zo strak dat ik mijn bril daarna niet meer af kreeg en met een schaar aan de slag moest om mezelf te bevrijden.

Afgelopen zaterdag ging ik de zoveelste "hiermee blijft je bril geheid zitten" tip na en wandelde ik de Pearle binnen voor "rubberen brilhaakjes". De dame aan de balie luisterde me vriendelijk aan en overhandigde me al snel twee flexibele stokjes met een oogje. Ik bekeek het spul fronsend en vroeg me serieus af of dit zou gaan werken, maar goed baat het niet dan schaad het niet. Tot mijn grandioze verbazing waren de stokjes niet te koop, enkel te geef. Met een grote glimlach verliet ik de winkel, voor deze prijs was ik meer dan bereid de gok te nemen.

Vanmorgen voor het hardlopen de dingen om de pootjes gefrut. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik overigens wel een bril bij opzetten, gelukkig heb ik er twee. En toen op pad....en verdorie het werkt! Ik heb niet één keer mijn bril omhoog hoeven duwen. Het voelde op momenten zelfs vreemd om het niet te hoeven doen. Zie je wel dat het ook een soort van tik is geworden, dat geduw.



Het zijn vaak de kleine grote dingen waar een mens blij van wordt, en vandaag zijn dat twee gratis simpele rubberen haakjes met een oogje. Het komt dan ook vast door die haakjes dat ik vanmorgen zo lekker liep.

zondag 16 juli 2017

Zondagochtendbelevenissen

Sinds ik ben gegrepen door het hardloopvirus en sinds het standaard rondje Zuiderpark niet meer volstaat is de zondagochtend mijn loop- en ontdekmoment geworden. Anders dan de loopjes op weekdagen gaat het op zondag niet om het tempo maar om de tijd die ik aan het lopen ben. En ja, als je er dan ook nog een loop van 10 km uit kan persen op een niet al te beroerde tijd is dat natuurlijk mooi meegenomen.

Vandaag ging ik verder met het ontdekken van de Rijswijkse parken en bossen...

Het is leuk om zo relatief dicht bij huis allerlei nieuwe dingen te ontdekken en op sommige momenten er zelfs geen idee van te hebben waar je nu eigenlijk bent.

En als dan midden in het bos ook nog eens de kerkklokken gaan luiden is dat gewoon hartstikke mooi.
video

En passant ook nog een ideale heuveltraining ontdekt, de spoorbrug in Rijswijk ligt precies op de route.

Vandaag ben ik een tevreden mens.

zaterdag 15 juli 2017

Waswat?

Vandaag was ik een dagje in Waspik.

Een dorp dat sinds 1997 onderdeel uitmaakt van de gemeente Waalwijk. In het verlengde van mijn vorig blog; ik geloof dat als ik in Waspik zou wonen ik tegen onbekenden toch liever zou zeggen dat ik uit Waalwijk kwam. Mooi dorp hoor, dat Waspik maar met de naam heb ik gewoon wat moeite. Het hangt in mijn associatief vermogen ergens tussen een wortel en iets schunnigs. Zal gerust aan mijn wonderlijke manier van denken liggen.

Dat ik direct teruggrijp op mijn werk komt ook een beetje door de locatie waar ik was; het binnenhof, dat verzin je toch niet op je vrije zaterdag!


vrijdag 14 juli 2017

Gebabbel

Gewoon wat gebabbel, het dient geen doel, komt nergens vandaan en gaat nergens naar toe :). Dat is het nadeel van het proberen te onderhouden van een blog; ook als je geen meeslepende grootse dingen te melden hebt moet er zo nu en dan wat gepubliceerd worden. Niet voor de lezer, die is secundair, maar vooral voor mezelf omdat anders het blog gebeuren weer te ver naar onder zakt om vervolgens vergeten te worden.

Gisteren was ik in Geldermalsen voor een gesprekje met een paar gemeentelijke en provinciale bestuurders. De gemeente is voornemens om te gaan herindelen en laat dat nu precies zijn waar ik me mee bezig hou. Geen zware dingen of grote problemen bij deze herindeling (dat is op andere plekken wel anders) dus ik kon me voorbereiden op een gezellige bijeenkomst met veel enthousiaste verhalen en torenhoge ambities voor de nieuwe gemeente. Enige minpuntje was dat mijn directeur ook mee ging, dus heen en terug minstens een uur met hem in de dienstauto. Er zijn plekken waar ik liever ben, maar goed ik heb het overleeft. En nee, het houden van een vlammende elevatorpitch is hier niet de juiste strategie, vluchten uit een auto op de A12 is vrijwel onmogelijk namelijk.

Maar goed, ik heb het overleeft, en dankzij de vakantiestilte op de weg waren we ruim een half uur te vroeg. Dus in het "centrum" maar even aan de koffie.
Met het vullen van dit blog in mijn achterhoofd toch maar even stiekem een foto gemaakt. Best lastig als je geen zin hebt om je gezelschap eventueel uit te moeten leggen wat je waarom aan het doen bent.

Na de koffie was het een kleine vijf minuten terug wandelen richting het gemeentehuis van Geldermalsen, hoera weer wat stappen toegevoegd aan mijn dagelijks streven van 10.000 stappen (soms heb ik een hekel aan mijn sporthorloge).

Zoals ik al had verwacht was het een heel leuk gesprek, met enthousiaste mensen die echt vol passie in "hun gemeente" werken. Samen met een van de aanwezige dames had ik nog een leuk momentje; ze vertelde me dat we vandaag bijna hetzelfde jurkje aan hadden gehad. Ze had er vanmorgen mee in haar handen gestaan, maar 'm toch weer teruggehangen om iets anders aan te trekken. Dank de voorzienigheid, maar persoonlijk vond ik dat ik die ochtend een betere keuze had gemaakt dan waar zij uiteindelijk op uit was gekomen.

Geldermalsen ligt in de Betuwe, wist je dat? Vanaf 2019 is Geldermalsen waarschijnlijk een dorp in de gemeente West Betuwe.