zaterdag 14 oktober 2017

We doen ons zussending

Zus belde, het werd weer eens de hoogste tijd voor een rondje Den Haag en even flink bijbabbelen. Dus haalde ik haar op van het station

video

en daarna deden we op ons gemak een rondje stad, met lunchen bij Millers.

Geen idee waarom, maar bij Millers is het altijd even selfie time. Meestal gaat ook de lunch op de foto maar omdat die zo ontzettend standaard was (salade met zalm voor mij, sandwich oude Beemster voor zus) en omdat we zo lekker aan het babbelen en om ons heen aan het kijken waren is dat straal vergeten.

Na enige omzwerving, die loopt van Primark, via dit keer voor het eerst Hudsons Bay, en Sostrene komen we uiteindelijk altijd terecht op het Noordeinde, waar een aantal van onze favoriete winkeltjes zitten. Bij Purdy spotte ik weer eens een Ikea krukje, mooi zwart geschilderd en zoals gewoonlijk druk bezig om de wereld te veroveren.
Na een pitstop bij Het Gouden Hooft dalen we voorzichtig af richting CS waar zus weer in de, meestal al gereedstaande, trein stapt.

Het was weer een feestje, tot de volgende keer zus, ik ga m'n tram opzoeken 😇

vrijdag 13 oktober 2017

Ik heb een haiku in mijn boekenkast

Mijn directeur gaat eind deze maand weg, ik sta wat ambivalent tegenover dit vertrek. Aan de ene kant stoorde ik me vreselijk aan zijn manier van managen, maar aan de andere kant heb ik in de loop der jaren ook zo nu en dan een glimp gezien van iemand die aardig, origineel en zelfs bij vlagen creatief is. En daarbij, je weet wat je hebt en je weet nooit wat je krijgt natuurlijk!

Zoals te doen gebruikelijk moet er weer een A4 geproduceerd worden met en/of over het een of ander, liefst natuurlijk ietwat intellectueel en niet al te plat. Onlangs gaf de directeur een mini-masterclass waarin hij aan de hand van enkele boekwerken een uitleg gaf over de verschillende drijfveren die hij onderscheidt voor het hebben van een loopbaan als (rijks)ambtenaar. Zie hier weer een glimp van de creativiteit in het denken van de beste man. Deze mini-masterclass bracht enkele collega's ertoe om ons allen uit te nodigen tot het opstellen van het gevreesd A4, met dit maal een "must read" suggestie.

Nou ben ik doorgaans niet te verlegen om vrienden en soms zelfs kennissen boeken op te dringen, maar richting mijn directeur vind ik dat toch iets te ver gaan. Vanuit het gezegde "Toon mij uw boekenkast en ik vertel wie u bent" ben ik hier huiverig voor.

Ik besluit daarom voor iets anders te gaan; de haiku in mijn boekenkast.

Publieke werken,
Woorden als het morgenrood.
Het zijn en het niet.


zondag 10 september 2017

Parkbankjes met natte voeten

Vanmorgen moest mijn rondje hardlopen wel door het Zuiderpark gaan. De berichten waren dat na de hoosbuien van afgelopen dagen het park in een zwemparadijs voor watervogels was veranderd en dat wilde ik met eigen ogen zien.

Gelukkig was de looproute grotendeels goed begaanbaar, maar op alle andere delen van het park is het slootjespringen en pootjebaden.
Het water heeft hier volgens mij een hoop zonden weggewassen en het vaste clubje, toch vaak ietwat angstaanjagende, bankzitters dwaalt ontheemd door het park.

zondag 3 september 2017

Voorpret vredesloop

Na de Royalrun van eind augustus is het deze maand tijd voor de voorpret naar een thuiswedstrijd. De Vredesloop in Den Haag op zondag 24 september. Een leuk parcours van 5 kilometer, maar volgens zeggen wel een erg drukbezochte loop. Ik ben benieuwd of de voorspelde mensenmassa me mee of tegen gaat vallen.

vrijdag 1 september 2017

Hardlopen met een koninklijk tintje

Zondag 26 augustus was mijn tweede hardloopevenement. En na de Royal Ten van mei dit jaar was het nu de beurt aan de Royal Run. Een hardlooproute van 7 Kilometer door de bossen rondom paleis Soestdijk.
Hardlopen is leuk en de evenementen maken het nog leuker, het geeft me een reden om op plekken te komen waar ik anders niet zo snel heen zou gaan. De tuin rondom het paleis is mooi en daagt je uit om alles door een roze bril te bekijken
Of om even helemaal van de wereld te zijn
En dat alles onder de goedkeurende blik van het nodige blauwe bloed
Maar goed, daar kwam ik dus niet voor. Er moest gelopen worden. Op het heetst van de dag op de warmste dag van de week is het vooruitzicht om in de schaduwrijke bossen te mogen lopen zeker geen straf.
Uiteindelijk bleek dat de voorpret, het ronddwalen op het terrein en de gezellige contacten voor de loop leuker waren dan de loop zelf. Voor mij was het vooral de eerste ronde veel te druk op het parcours en hoewel het de charme is van niet veel gebruikte bospaden zijn losliggende stenen en omhoogkomende boomwortels niet echt bevorderlijk voor een ontspannen loopje. Maar goed, kniesoor die daar op let, gewoon even doorbijten maar. En na ruim 47 minuten was ik 7 kilometer verder
en kon ik een medaille in ontvangst nemen, een leuk aandenken aan toch wel een bijzonder loopevenement.